Intymna, ale jednocześnie rozpisana na szeroki plan. Czuła, a chwilami wręcz szydercza. Trochę slapstickowa, trochę jak ze snu, momentami melancholijna, a przy tym uważna na drobne przebłyski piękna. „Miłość, która zostaje” łączy te wszystkie tonacje w coś zaskakująco spójnego. To opowieść o rozpadzie rodziny. Pálmason przygląda się bohaterom w momencie zawieszenia, kiedy nic nie jest już pewne. Magnus pracuje na statkach rybackich, Anna jest artystką i wciąż czeka na swój moment. Oboje próbują jakoś utrzymać rodzinę w całości, choć każde robi to po swojemu. Magnus coraz bardziej ma poczucie, że wypada z tego świata, jakby został gdzieś na zewnątrz. Rozstanie staje się tu punktem wyjścia do przyjrzenia się mężczyznom, którzy trochę dryfują, trochę błądzą, szukają dla siebie nowego miejsca. Jest w tym i ironia, i czułość, bez łatwych odpowiedzi. Zmieniające się pory roku, surowe islandzkie krajobrazy, uparte wracanie do obrazów maszyn. To wszystko składa się na wizualny język, który dobrze oddaje emocjonalny chaos bohaterów. To film, który potrafi jednocześnie poruszyć i rozbawić. I zostawia z czymś więcej niż tylko historią o rozstaniu.